... των Θέσεων, η Συντακτική Επιτροπή (Η τιμή της ευελιξίας) αναζητά τα χαρακτηριστικά του κοινωνικού και πολιτικού συσχετισμού των δυνάμεων, από τα οποία απορρέει η στρατηγική της «ευελιξίας», ως πρόγραμμα περαιτέρω αύξησης της κερδοφορίας και ενίσχυσης της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου σε βάρος του κόσμου της μισθωτής εργασίας. Τα δύο επόμενα κείμενα αναφέρονται κριτικά σε ζητήματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: Ο Γιάννης Μηλιός (Κάτι είναι σάπιο στην Ευρώπη) σκιαγραφεί τα αδιέξοδα των οικονομικών πολιτικών που ακολουθούνται σ' όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και οι οποίες πλήττουν τη διαδικασία αναπαραγωγής των κυριαρχούμενων - εργαζόμενων τάξεων, ενώ οι Alessandro Baratta και Χριστίνα Γιαννούλη (Από το δίκαιο της Ευρώπης στην Ευρώπη των δικαιωμάτων) αναλύουν διεξοδικά τις αντιφάσεις και τα χάσματα της εξαγγελλόμενης «Ευρώπης των δικαιωμάτων».

Στη συνέχεια, ο Ανέστης Ταρπάγκος, με το άρθρο Το Εργατικό Κίνημα και η Αριστερά απέναντι στον κυβερνητικό φιλελευθερισμό, μελετά συστηματικά την πολιτική και κοινωνική συγκυρία, δίνοντας έμφαση στους όρους και τις προϋποθέσεις διαμόρφωσης μιας ριζοσπαστικής αριστερής στρατηγικής.

Ακολουθούν δύο θεωρητικά κείμενα: ο Δημήτρης Δημούλης (Η «μηχανή παραγωγής» νόμιμης εξουσίας προσεγγίζει ζητήματα θεωρίας του κράτους, με αφορμή ένα κείμενο του Althusser που κυκλοφόρησε πρόσφατα, ενώ ο Kώστας Στεργιόπουλος έχει ως αντικείμενο ανάλυσης τη θεωρία του Μαρξ για την εργασιακή δύναμη ως εμπόρευμα.

Τα δύο κείμενα των Κώστα Σκορδούλη -- Eυγενίας Kολέζα («Mεταμοντέρνος» σχετικισμός και επιστημονική ορθολογικότητα -- Με αφορμή την υπόθεση Sokal) και Georg G. Iggers (Για τη «γλωσσική στροφή» στην ιστορική σκέψη και την ιστοριογραφία) , που ακολουθούν, ασκούν κριτική σε εκδοχές των σύγχρονων αγνωστικιστικών και σχετικιστικών ιδεολογιών του «μεταμοντερνισμού».

Τέλος, ο Christopher Pollmann αναφέρεται στις συμβολικές λειτουργίες του ποινικού δικαίου στον καπιταλισμό, τις οποίες αντιλαμβάνεται ως μια διαδικασία ορθολογικής δαιμονοποίησης, ο Γιώργος Μεταξάς (Tι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;) επιχειρεί μια σύγκριση της ελληνικής και της γερμανικής οικοδομικής εργασίας και βιομηχανίας και ο Γιάννης Μάρκοβιτς μελετά τις Κοινωνιολογικές προσεγγίσεις στις εργασιακές σχέσεις και τις νέες τεχνολογίες, διατυπώνοντας μια άποψη για τη σχέση της τεχνολογίας με τον πολιτισμό.

«Θ» 31.06.97